شفا درمان
0 محصولات نمایش سبد خرید

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

نظام آموزشی ژاپن – بخش سوم

نظام آموزشی ژاپن - بخش سوم

آموزش مقدماتی متوسطه

ساختار آموزشی

نظام آموزشی ژاپن – بخش سوم

بعداز 6 سال آموزش ابتدایی، دانش‌آموزان، به چوگاکو(مدارس مقدماتی متوسطه) منتقل می‌شوند.

زندگی دانش‌آموزی در مدارس راهنمایی ژاپن (چوتوکیوایکو) سختگیرانه تر از مدارس ابتدایی می‌باشند

و کلاس‌های به موضوعات درسی تقسیم می‌شوند.

برای بیشتر موضوعات، دانش‌آموزان در کلاس‌های خود  می‌مانند ومعلمان به نوبت از کلاسی به کلاس دیگر می‌روند.

معلمان مطابق با سال تحصیلی یعنی به شکل سال اول، سال دوم و سال سوم

ونیز توسط کمیته ‌های گوناگونی که در آن‌ها خدمت  می‌کنند وموضوع علمی سازماندهی  می‌شوند.

تقسمیات بر اساس سال تحصیلی بر جسته ترین تقسمیات است و به دانش‌آموزان

و معلمان حسی قوی از تعلق به کلاس وسال تحصیلی خود  می‌دهد.درسال 1995،

درحدود 94 درصد ازتقریباً 5.000.000 نفردانش‌آموز دوره ‌های راهنمایی ژاپن

درمدارس دولتی حضورمی‌یافتد (منبوشو 1996:688) درسال 1994، بیش از 97% فارغ التحصیلان مدارس مقدماتی

متوسطه آن سال تا دبیرستان ادامه دادند؛حدود 2% وارد مدارس ویژه شدند

و 2% بقیه جذب نیروی کارشدند.از آنجایی که دوره مقدماتی متوسطه نشانگر

پایان تحصیلات اجباری می‌باشد، سومین سال راهنمایی شاهد آماده سازی دانش‌آموزان

برای چیزست که رسانا‌های ژاپنی آنرا بعنوان«جهنم ورودی» (شیکن جیگوکو)نام نهاده‌اند

که درطول این مدت دانش‌آموزان برای گذراندن امتحانات ورودی دبیرستان آماده می‌شوند.

نظام آموزشی ژاپن – بخش سوم

آموزش در ژاپن

برنامه های آموزشی

5 موضوع درسی شامل ریاضی و علوم وجود دارد که در هرسه کلاس (7 تا 9) ضروری هستند.

دروس انتخابی 10 درصد مجموع ساعات درسی را شامل می‌شوند.

برنامه آموزشی مدارس راهنمایی همانند برنامه مدارس ابتدایی سعی بر همگون ساختن دروس علمی و غیرعلمی دارد.

موسیقی، هنر‌های زیبا، بهداشت و بدنسازی موضوعات مورد نیاز هرسه کلاس هستند.

معمول ترین درس انتخابی زبان خارجی است که معمولاً انگلیسی می‌باشد،

اما موسیقی و هنر‌های زیبا نیز بعنوان دروس انتخابی و با توصیه آموزگار ارائه می‌شوند.

سطح ریاضیات به شکل فزاینده دشوارمی‌شود و در طول سال‌های راهنمایی سرعت

برنامه‌های ریاضی افزوده  می‌شود. چند تایی از دانش‌آموزان ژاپنی در طول مصاحبات

ما از دشواری و سرعت ریاضی دوره راهنمایی شکایت داشتند.

حتی دانش‌آموزانی که با ریاضی دوره ابتدایی مشکل کمتری داشتند

می‌گفتند دیگر قادر نیستند ریاضی دوره مقدماتی متوسطه را تاب بیاورند.

دانش‌آموزی توضیح داد که : “ در کلاس هشتم بودم که گاهی نمی‌توانستم بفهمم در درس ریاضی چه میگذرد.

تعداد ساعات درسی مراکز آموزش مقدماتی متوسطه

موضوع درسی

پایه های تحصیلی

7

8

9

زبان ژاپنی

175

140

140

فعالیت‌های زندگی

140

140

105-70

ریاضی

105

140

140

علوم

105

105

140-105

موسیقی

70

70

35

هنرهای زیبا

70

70

35

بهداشت و آموزش جسمانی (بدنسازی)

105

105

140-105

هنرهای صنعتی یا خانه سازی

70

70

105-70

آموزش  اخلاق

35

35

35

فعالیت‌های ویژه

70-35

35

35

موضوعات انتخابی

140-105

210-105

280-140

حداقل کل ساعات مورد نیاز

1050

1050

نظام آموزشی ژاپن – بخش سوم

آموزش تکمیلی متوسطه

ساختار آموزشی

تحصیلات دولتی درسطح دبیرستان (کوتاکیوایکو)نه اجباری است و نه آزاد.

با این وجود هر منطقه Prelectyre یا تحت نظر شهرداری از دبیرستان ‌هایی که

توسط دولت تأمین بودجه می‌شوند و آموزش به نسبت با هزینه پایینی را ارائه می‌دهند

حمایت مالی می‌کند.اکثریت عظمیی از دبیرستان‌های دولتی و خصوصی ژاپن نوساتی 3 ساله هستند

علاوه بر این‌ها ،«مدارس شبانه»، دوره ‌های مکاتبه‌ای، ودبیرستان ‌های 5 ساله‌ای

که به شکل ملی سرمایه گذاری می‌شوند نیز وجود دارند، اما این میزان درصد

نسبتاً کوچکی از کل ثبت نام‌ها(کمتر از 5%)را در برمی‌گیرد.

 

در سال 1992 درحدود 75% دانش‌آموزان در دوره ‌های عملی و 25% درصد

آنان در دوره ‌های حرفه‌ای ثبت نام کردند (منبوشو1993). اگر چه محدودیتی

در ورود فارغ التحصیلان مدارس حرفه‌ای به کالج وجود ندارد، اما تعداد کمی این تلاش را  می‌کنند.

دوره‌‌های حرفه‌ای آمادگی دقیق و شده مورد نیاز برای امتحان ورودی کالج را فراهم نمی‌آورند.

 

اصولاً تمامی دبیرستان‌ها با استفاده از نمره ‌های دانش‌آموزان در امتحان ورودی دبیرستان

از آن‌ها ثبت نام بعمل  می‌آورند. با این حال، ممکن است Prelecture ‌های مختلف در مورد نمرات

ورتبه ‌های آزمون به صورت‌های متفاوت تأکید داشته باشند. شینید و وتوکودا(1991)

این مسئله را مورد توجه قرارمی‌دهند که در Prelecture هیوگو، رتبه ‌های دانش‌آموزان

وگزارشات در مورد ویژیگ‌هایی شخصیتی (نایشینشو)7 پاسخگوی 50% موارد نظر روند انتخاب  می‌باشند

در سال رفته، استفاده اند«پذیرش‌های توصیه ای» (سوئیسن نیو گاکو)نیز افزایش یافته است.

 

درسال 1992

بیش از 502 میلیون دانش‌آموزان دبیرستانی درژاپن وجودداشت

که 70% آنان در دبیرستان ‌های دولتی درس می‌خواندند.

درسال 1992، بیش از32درصدد فارغ التحصیلان دبیرستان به کالج یا مدرسه عالی، و30%به

یکی ازمدارس مخصوص تخصص‌‌های گوناگون، حدود 32درصدکارپیدا کردند،

وتقریباً 5%بیکاربودند یا ترک تحصیل کرده بودند(منبوشو1993). درصد دانش‌آموزان

ترک تحصیلی دبیرستان معمولاً پایین است (حدود 2درصد)، اما این رقم

به شکل قابل توجهی بسته به نوع مدارس متفاوت هستند. نرخ ترک تحصیلی دانش‌آموزان

مدارس شبانه بیش از 15 درصد بود درحالیکه دبیرستان‌های علمی حدود 1% ترک تحصیلی داشتند(منبوشو1993).

زنگ کلاس دبیرستان همانند مدارس راهنمایی 50 دقیقه‌ای است

وسال تحصیلی برای 10195 ساعت برنامه ریزی  می‌شود. همانند مدارس راهنمایی،

کلاس ‌های فوق العاده معمولاً توسط دبیرستان ‌های عملی فراهم  می‌شوند،

اما مدارس حرفه‌ای نبدرت چنین کلاس‌هایی را تشکیل می‌دهند باشگاه‌ها

و دیگر فعالیت‌های فوق برنامه نیز مقدار زیارت از وقت دانش‌آموزان را می‌گیرند.

دانش‌آموزان مدارس حرفه‌ای مایلند در طول سال کار پاره دقت داشته باشند،

بیشتر آن‌ها پس از فارغ التحصیلی دارد بازار کار می‌شوند.

برنامه های آموزشی

اگر چه آموزش بعد از کلاس نهم اجباری نیست، امّا منوشو رهنمود‌های برنامه آموزش را

برای دبیرستان‌ها توسعه می‏دهد. معمول‏‏ترین انواع دبیرستان‌های دولتی،

دبیرستان‌های عادی یا علمی  (فوتسو)، دبیرستان‌های حرف‌های چون بازرگانی (شوگیو ) و صنفی (کو گیو ) می‏باشند.

برنامه‏‌های دولتی لازم برای دانش‏آموزان دبیرستانی شامل تکمیل 4 واحد ریاضی

و 4 تا 8 واحد علوم در طول سه سال دبیرستان می‏باشد، پیش‏نیاز بیشتر

در مورد علوم فقط در مورد رشته‏‌های علوم در دبیرستان‌های علمی کاربرد دارد.

برنامه درسی منوشو برای تمام انواع دبیرستان‌ها حداقل پیش‏نیاز و چارچوب کاری را مقرر می‏کند.

دوره‏‌های تحصیلی فراتر از این حداقل پیش‏نیاز به نوع مدرسه بستگی دارد.

دبیرستان‌های علمی موضوعات علمی‏تری را در دوره تحصیلی خود میگنجانند،

و معمولاً از دانش‏آموزان با سطح قابلیت بالاتر از دانش‏آموزان ثبت‏نام شده

در دبیرستان‌های حرفه ای ثبت نام بعمل می‏آورند.

دروس اصلی مراکز آموزش تکمیلی متوسطه

دروس

واحدهای موردنیاز

زبان ژاپنی

4

جغرافی و تاریخ

4-2

اجتماعی

4

ریاضیات

4

علوم

8-4

بهداشت

2

تربیت بدنی

9

هنر

4-3

خانه داری

4

نظام آموزشی ژاپن – بخش سوم

ارزیابی تحصیلی

دانش‌آموزان ژاپنی به سرعت با دادن انواع مهمّ تست در دوره مقدماتی متوسطه خو می‌گیرند.

این تست‌های مهم، که در دوره مقدماتی و تکمیلی متوسطه داده  می‌شوند،

امتحانات اصلی دوره‌ای نامیده  می‌شوند (‌ تیکیشی کن )1.

این امتحانات در بیشتر دبیرستان‌های ژاپن به یک شکل به مورد اجرا گذاشته  می‌شوند.

آن‌ها از نظر فرم و محتوا در امتحانات ورودی یکسان هستند و دانش‌آموزان باید این امتحانات را

برای ورود به دبیرستان و کالج بگذرانند .امتحانات دوره‌ای هریک از سه ترم سال تحصیلی

معمولاً شامل امتحان نیم ترم و پایان ترم هستند. بیشتر دانش‌آموزان دبیرستانی ژاپن از گذراندن

حداقل 6 امتحان اصلی در هر سال تحصیلی گزارش  می‌دهند.

این امتحانات در طول ساعات عادی مدرسه در بیش از 2 یا 3 روز انجام  می‌شوند .

یک دانش‌آموز دوره مقدماتی متوسطه اظ‌هار داشت که امتحانات دوره‌ای

به او تلنگری  می‌زند تا درس بخواند. او همراه با دو دانش‌آموز دیگر در مدرسه  اقرار کردند

که شاید اگر امتحانات دوره‌ای نبود که آن‌ها را به مطالعه برانگیزد، زیاد درس نمی‌خواندند.

او افزود حدود یک هفته قبل از امتحانات برای درس خواندن جدّی  می‌شود.

این دانش‌آموزان که در مدرسه بسیار فعال بودند و از موفقیت بالایی برخوردار بودند

اقرار کردند که در بین امتحانات  اهمال می‌کنند.متحانات اصلی در دوره مقدماتی متوسطه

در حدود ماهی یکبار. یک دانش‌آموز توصیف کرد که چند وقت یکبار برای این امتحانات

و در جوکو درس  می‌خواند .تقریباً ماهی یکبار امتحان دوره‌ای وجود دارد.

حدود یک هفته قبل از امتحانات دوره‌ای، شروع  می‌کنم به درس خواندن.

حدود 2 یا 3 ساعت در روز را بعد از مدرسه به مطالعه برای امتحانات دوره‌ا ی اختصاص  می‌دهم.

هفته‌ای یکبار هم سه ساعت به جوکو  می‌روم. ( دانش‌آموز کلاس هشتم ).

نظام آموزشی ژاپن – بخش سوم

از آنجا

که امتحانات دوره‌ای برای کمک به دانش‌آموزان جهت آماده سازی آن‌ها برای امتحانات ورودی

و سنجش کارآیی برنامه آموزشی تعبیه شده‌اند، تست‌ها تحرّک طلبانه می‌باشند.

برگه ‌های فرمول برای بخش‌های ریاضی که دانش‌آموزان را با مطالب حفظ کردنی

زیادی ر‌ها  می‌سازند مجاز نیستند. تمام دانش‌آموزان مدرسه راهنمایی مارونوچی

1 در مورد دشواری بخش ریاضی امتحانات دوره‌ای حرف  می‌زدند.

یکی از دانش‌آموزان گفت : “ فقط یک تن مسئله هست که باید حلّ کنیم.

وقت برای مرور پاسخ‌ها وجود ندارد. ” دانش‌آموزان حدس  می‌زنند که معمولاً 50 مسئله ریاضی

در هر امتحانی وجود دارد. دانش‌آموزان توافق داشتند که بخش علوم به عکس بخش ریاضی آنقدر دشوار نیست.

دانش‌آموزی توضیح داد که : “ مقدار زیادی حفظ کردنی دارد، اما نسبتاً آسان است.

” کوئیز‌ها و تست‌های کوتاه مورد تأکید معلمان ژاپنی طرف صحبت ما نیستند.

بطور کلی، معلمان گزارش  می‌دادند که استفاده از تست‌های داخل کلاس

در دانش‌آموزان انگیزه کمی ایجاد  می‌کند. آن‌ها گزارش  می‌دادند که استفاده

از این تست‌ها به منظور نشان دادن پیشرفت دانش‌آموزان یا مؤثر بودن تعلیمات است،

نه تعیین نمرات ترمی .

 

چندتایی

از معلمان این ایده را اظ‌هار داشتند که استفاده بیش از حد از تست‌های کلاسی دانش‌آموزان

را در مورد هدف واقعی یادگیری دچار سردرگمی  می‌سازد. معلمی بدیهی

  می‌دانست که اگر شروع به نمره دادن این تست‌ها کند، دانش‌آموزان

در عوض تلاش جهت یادگیری برنامه درسی نگران نمراتشان خواهند شد.

معلمانی که چنین تست‌هایی  می‌دهند این کار را به این خاطرمی‌کنند

که به دانش‌آموزان کمک کنند تا بدانند تا چه حد مطالب مورد نیاز جهت ارتقاء به کلاس بالاتر را یاد گرفته‌اند.

در این موارد، دانش‌آموزان معمولاً به “ تست‌های جزئی ” خود نمره  می‌دهند

و این نمرات در نمرات دوره جذب می‌شوند .براساس مصاحبات ما با معلمان،

نمرات و رتبه دانش‌آموزان در کلاس توسط ترکیب امتحانات اصلی و تست‌های جزئی معین  می‌شوند.

 

آزادی عمل زیادی به دپارتمان‌ها داده  می‌شود تا نمرات اضافی نسبی دو حریف را تعیین کنند.

معمولاً، نمرات امتحان در حدود 60 تا 70 درصد نمرات سراسری در ریاضی و علوم را شامل  می‌شوند

و 30 تا 40 درصد بقیه بر اساس رفتار کلاسی و تکالیف خانه داده  می‌شود .

 

ازآنجا که امتحانات ورودی دبیرستان‌ها بطور کامل بر اساس دانسته ‌های درسی می‌باشند،

مدارس راهنمایی تحت فشار هستند که برنامه درسی را ارائه دهند.

به عقیده معلم فیزیک کلاس هشتم، فشار مستقیمی از سوی منبوشوبرای به اتمام رساندن سطحی معین وجود ندارد.

اما با این وجود، بیشتر معلمان احساس  می‌کنند تحت فشار هستند که برنامه درسی را آموزش دهند،

چون تقریباً همه به دبیرستان  می‌روند، و امتحانات ورودی دبیرستان سطح معینی از آگاهی را  می‌طلبد

.فارغ التحصیلی از مدرسه راهنمایی به معنای پایان آموزش اجباری در ژاپن است.

با این وجود، 96 درصد ازفارغ التحصیلان مدارس راهنمایی به دبیرستان  می‌روند ( منبوشو، 1993 ).

فارغ التحصیلان دوره مقدماتی متوسطه  باید امتحانات استاندارد شده ورودی دبیرستان را بگذرانند.

این امتحانات ممکن است ملی باشند، و این بستگی به سیستم مدرسه‌ای دارد

که دانش‌آموز قصد ورود به آن را دارد. اغلب دانش‌آموزان امتحانات ورودی دبیرستان  را می‌دهند.

درصد اندکی از دانش‌آموزان امتحاناتی رامی‌دهند که آن‌ها را در دبیرستانهایی ی‌پذیرد

که بعنوان مدارس “ ملّی ” شناخته  می‌شوند. به عکس کشور‌هایی که پذیرش در دبیرستان‌هایشان

بستگی به محلّ شهری دارد که خانواده دانش‌آموز در آن  اقامت دارند،

دانش‌آموزان ژاپنی درصورت گذراندن امتحان مورد نیاز به مدارس بسیار زیادی دسترسی دارند.

از آنجا

که جمعیّت ژاپن تا حد زیادی شهرنشین هستند و بیشتر شهر‌ها شبکه حمل و نقل توسعه یافته‌ای دارند،

جهت ورود به دبیرستان‌های درجه یک تر ژاپن معمولاً رقابت فشرده‌ای وجود دارد .

به علت تعبیه امتحانات ورودی دبیرستان‌ها توسط مقامات رسمی بورد‌های آموزشی محلی،

تفاوت‌های اندکی در محتوای امتحانات وجوددارد.

 

با این حال نکته مهم اینست که تمام مسائل امتحانات  باید در محدوده رهنمون‌های برنامه ‌های درسی منبوشو باشد.

بورد تجدید نظرمعین می‌کند که آیا سؤالات از محتوای برنامه درسی منحرف شده‌اند

یا بیش از حد دشوارند یا نه. از آنجا که سؤالات امتحانات ورودی دبیرستان محدود به برنامه درسی منبوشو هستند،

شرکت‌هایی که مطالب کمک آموزشی را برای آمادگی در امتحانات منتشر  می‌کنند

به دانش‌آموزان توصیه  می‌کنند که بهترین راه جهت آمادگی امتحانات مرور کتب درسی و حل مسائل می‌باشد.

امتحانات ورودی دبیرستان باید پنج موضوع علمی که موضوعات اصلی برنامه درسی منبوشو هستند

یعنی : زبان ژاپنی، ریاضیات، علوم اجتماعی، علوم، و انگلیسی را دربر بگیرند.

بخش ریاضیات اغلب از سؤالات بدون انت‌ها تشکیل  می‌شود،

درحالیکه دیگر دروس، همچون علوم پاسخ‌های چندگزینه‌ای دارند.

هر درس 40 دقیقه وقت دارد و تمام دروس به یک میزان سنجیده  می‌شوند.

دبیرستان‌ها جهت تصمیم گیری در مورد پذیرش از جمع نمرات استفاده  می‌کنند .

با این وجود، در امتحانات ورودی مدارس خصوصی، مسائلی گنجانده شده

که موضوعات خارج از برنامه درسی منبوشو را شامل  می‌شوند. وزارتخانه با جدّیت این کار را منع کرده است،

و عقیده دارد که این مسئله مربوط به “ داغ کردن بازار آموزش ”

و ایجاد عدم برابری میان دانش‌آموزانی است که از عهده مخارج جوکو برمی آیند

و آنان که برنمی آیند. در سال‌های اخیر، شواهدی وجود دارد که مدارس خصوصی کمتری

از مسائل خارج از برنامه درسی منبوشو استفاده  می‌کنند و این به خاطر فشاری است

که از سوی منبوشو وجود دارد.

کتابفروشی ‌های ژاپن

پر از راهنما‌های آماده سازی ارزانقیمت هستند که حاوی اطلاعاتی برای شرکت کنندگان در تست‌ها هستند.

این راهنما‌ها بدون استثنا شامل امتحانات قبلی 5 یا 6 سال گذشته هستند،

و با شرح و پاسخ سؤالات کامل  می‌شوند. امتحانات موک1 با دستورالعمل ‌های خودآزمایی

نیز در بسیاری از راهنما‌های آمادگی وجود دارند. راهنما‌های آمادگی موضوعات

موجود در امتحانات گذشته، روند‌ها، و انواع مسائل و استراتژی‌های گذراندن تست

را تجزیه و تحلیل می‌کنند. یک کتابچه راهنما حتی به دانش‌آموزان

در مورد چیز‌هایی هم که باید شب قبل و صبح امتحان بخورند، توصیه‌هایی ارائه  می‌دهد.

در روز امتحان، یک صبحانه سبک شامل برنج، سوپ میزو2، خیارشور و چای سبز توصیه  می‌شود.

یک راهنمای امتحانات محلّ قرارگیری منطقه تحقیقات اولیه ما تصریح کرد

که در پنج سال گذشته پنج مبحث برنامه درسی ریاضی منبوشو در امتحانات آمده‌اند.

این موضوعات شامل اعداد و فرمول‌ها، تساوی‌ها و عدم تناسبات،

توابع، نمودار‌ها، و آمار  می‌باشند. مسائلی که در گذشته آمده بودند نیز

در زیرمجموعه ‌ها طبقه بندی شده بودند. این طرح آشکار  می‌ساخت

که بعضی موضوعات هر ساله در امتحانات گنجانده  می‌شوند

در حالیکه سایر مطالب هرگز شامل  نمی‌شوند. بعنوان مثال، در چارچوب موضوع اصلی توابع،

تناسب ‌ها در پنج سال گذشته گنجانده شده بودند. تقریباً یک سوّم موضوعات تا امتحانات اخیر وجود نداشته‌اند.

 

در مقایسه

با ریاضیات، درعلوم سرفصل‌های کمتری هر ساله گنجانده  می‌شوند.

گاز، نیرو و فشار، ولتاژ و جریان، زمین و فضا، و پوسته زمین و کانی‌ها موضوعاتی بودند

که در تمامی پنج امتحان اخیر مورد سؤال  قرار گرفته بودند. مصاحبات با دانش‌آموزان شواهدی فراهم آورد

که دانش‌آموزان از این جزئیات مشمول امتحانات ورودی آگاه هستند

.بخش ریاضی امتحان ورودی دبیرستان برای این شامل سه مسئله بلند و 20 مسئله کوتاه بود.

مسائل کوتاه آنهایی هستند که پاسخ به یک مسئله به مسئله دیگرکاری ندارد.

مسائل بلند به چند قدم و اتّحاد در سرتاسر موضوعات اصلی نیاز دارند.

بعنوان مثال، در امتحانات اخیر چنین مسائلی به ترکیب سرفصل‌های توابع، نمودار‌ها و منحنی ‌ها نیاز داشت.

کتب راهنمای آمادگی به دانش‌آموزان هشدار  می‌دهد که حلّ مسائل بلند به زمان بیشتری نیاز دارد

و “ 40 دقیقه بنظر زمان کوتاهی  می‌رسد. ” از اینرو، کتب راهنما هشدار می‌دهند

که : “ مدیریت زمان در بخش ریاضی اهمیت زیادی دارد. ”

بخش علوم امتحان معمولاً شامل 4 مسئله بلند و یک سری مسائل کوتاه است.

به نظر کتاب راهنما، سؤالات علوم بر دانش‌پایه‌ای تأکید دارند،

اما میزان عناوین حاضر در مسائل گسترده بوده است.

از اینرو، کتب راهنما به   دانش‌آموزان توصیه  می‌کنند که تمام مطالب برنامه درسی را مورد مطالعه قرار دهند.

نظام آموزشی ژاپن – بخش سوم

آموزش عالی

ساختار آموزشی

آموزش عالی توسط دانشگاهها «دایگاکو» (Daigaku)،مدارس عالی« تانکی ـ دایگاکو»        (Tanki- Daigaku)

ودانشکده های فنّی«کوتو سمنو نگاکو»(Koutou- Senmon- Gakko) فراهم میشود.

این مؤسسات ممکن است دولتی( Prefectural) ، یا وابسته به شهرداری) یا خصوصی باشند.

وزارتخانه بایستی تأسیسات مؤسسات آموزش عالی را تصویب کند و این مؤسسات تحت کنترل

این وزارتخانه می باشند.درحدود70درصد مراکز« دایگاکو»(Daigaku) و 85 درصد

مراکز«تانکی دیگاکو»(Tanki- Daigaku)، مؤسسات خصوصی هستند.دانشگاهها از یک یا

چند دانشکده که دوره های 4 ساله را با موضوعات و رشته های مختلف ارائه می دهند،متشکل می گردند.

بودجه دانشگاههای دولتی اساساً از بودجه ملی و محلی تأمین می شود.

دانشگاههای خصوصی و دانشکده ها توسط شهریه دانشجویان و بودجه خصوصی تأمین مالی می شوند.

دولت ملی حدود یک سوم هزینه های جاری مؤسسات خصوصی را با کمکهای بلاعوض تأمین میکند.

مدارس عالی دوره های 2 تا 3 ساله ارائه می دهند که به مدرک تحصیلی درجه یک منتهی نمی شود

بلکه مدارک اکتسابی ممکن است بخشی از مدارک منجر به مدرک تحصیلی به حساب آیند.

دانشکده فنی دوره های 5 ساله ارائه می دهد که دروس سال آخر آن در سطح بعد از متوسطه می باشد.

آنها تکنیسین تربیت می کنند امّا گواهینامه در سطح دانشگاه ارائه نمی کنند.

 

با وجود اینکه ، دارندگان مدرک تکنیسین ممکن است برای پذیرش

در سومین سال دوره دانشگاهی کاربرد داشته باشد.دو دانشگاه ملی(دانشگاه فنّی «ناگا اوکاو» (Nagaoka)

و دانشگاه فنّی « تویو هاشی » (Toyohashi) دوره های چهارساله کارشناسی ارائه میدهند.

نظام آموزشی ژاپن – بخش سوم

چالشهای پیش رو

همانطور که قبلاً ذکر شد،‌ تعداد دانشگاهای ژاپنی،‌منحصر به دانشگاههای 4 ساله ملی

و خصوصی و دولتی prerectural از ماه می 1997 به بعد 586 دانشگاه بوده است.

تعداد دانشجویان در سال 1960 ، به 6/0 میلیون ، در سال 1975 ، 7/1 میلیون ،

در سال1990، 1/2 میلیون، و در 1997به 6/2 میلیون رسید ( جمعیّت کل ژاپن در اول اکتبر 1997، 126.166.000 نفر بوده است).

 

با فرض ارقام سال 1960 بعنوان مبنا ( 100 =) ، شاخص تعداد در سال 1997،‌

در مورد دانشگاه 2/239 و برای دانشجویان 8/420 بود. به عبارت دیگر ،

در طول این دوره تعداد دانشگاهها 204 برابر شده است ، در حالیکه تعداد دانشجویان

تا حدود 402 برابر افزایش یافته است . به منظور تأسیس دانشگاههای علوم و فن آوری،

یا دپارتمانهای علوم و فن آوری در دانشگاههای موجود ، به مقدار متناوبی بودجه تسهیلات نیاز است ،

مبلغی بسیار بیش از آنکه جهت تأسیس دانشکده های علوم اجتماعی و انسانی

یا برقراری دپارتمانهایی در این زمینه ها لازم بود. در نتیجه ، آموزش علوم و فن آوری

در دانشگاههای ملّی به نسبت همتاهای خصوصی آنان سریعتر افزایش می یابد.

از سوی دیگر بیشتر دانشگاههای خصوصی بر آموزش علوم انسانی و علوم اجتماعی تأکید می کنند

. این روزها ، دانشگاههای خصوصی به 2/73 درصد کلّ دانشجویان دانشگاه درجه

دانشگاهی می دهند ، امّا کمک مالی از بودجه ملّی فقط 1/50 درصد

(درسال 1998) کلّ هزینه های دانشگاههای خصوصی می باشد.

 

 بیشتر هزینه ها

توسط شهریه وهزینه های ثبت نام پرداختی توسط دانشجویان تأمین می شود.

این شهریه ها به طور تقریب بالغ بر 8/49 درصد درآمد دانشگاههای خصوصی ( در سال 1996 ) می باشند.

افزایش ناگهانی تعداد دانشگاههای دارای دانشکده های علوم طبیعی و فن آوری همراه

با مشکلاتی که مؤسسات خصوصی با آنها روبرو هستند و در بالا ذکر شد ،

موجب بروز دشواریهای جدیدی درآموزش عالی ژاپن شده است.

اوّلاً آنچه که در سطح آموزش تکمیلی متوسطه و در رابطه با حرکت جاری اصلاحات تذکر داده شد

، در سطح دانشگاه هم صادق می باشد. رابطه میان فرهنگ جامع و گسترده

از یک سو و مهارتهای فنّی از سوی دیگر، به نسبت سطح دبیرستانی در تضاد شدیدتری می باشد.

بیم آن می رود که دانشگاهها بتدریج تغییر یابند و به مکانهایی جهت آموزش

فنون تخصّصی به شکلی محدود و ضعیف مبـدل شوند .

دردرجه دوم ، تأسیسـات اضـافی باری بر بودجه های مـالی مؤسسـات خصـوصی می باشند

که به افزایش اجتناب ناپذیر شهریه آنان منجر میشود.

 

مشاهده جزئیات

، مسائل دیگر را آشکار می سازد . یک نمونه از بازنگری دروس آموزشی و سازمانهای معلّمان

به منظور هماهنگی با تغییرات محیط اجتماعی ، که به شکل روزافزون اطلاعات گرا و جهانی میشود ،

با افزایش سواد تحقیقات علمی ، و با ایجاد مراکز آموزش تکمیلی متوسطه

تا حد ممکن جذاب و مؤثر انجام می شود. مثال دیگر این است که سیستم جدید

خود آزمایی در دانشگاهها یا در حال اجراست و یا تحت آزمایش میباشد.

همچنین ، این مشکل وجود دارد که چگونه ازعهده افزایش سریع فعلی و کاهش تعداد 18 ساله ها براییم .

سیاست های آتی آموزش عالی ، امتیاز را در عوض کمیّت به کیفیّت خواهند داد

و علوم پایه را به منظور آوردن آنها درخط انتظارات جهانی ارتقاء‌ خواهند داد.

آموزش عالی همچنین باید نقش مهمّی در تأمین فرصتهای آموزشهای دراز مدت ایفا کند.

نظام آموزشی ژاپن – بخش سوم

سال تحصیلی

کلاسهای دانشگاهی از ماه آوریل آغاز شده و تا ماه مارس به طول می انجامد.

تعطیلات طولانی مدت از15جولای آغاز شده و تا 31 آگوست ادامه می یابد.

مقاطع آموزشی

مقطع کارشناسی

آموزش عالی شامل دوره چهار ساله ( 6 سال در پزشکی ، دامپزشکی و دندانپزشکی ) می باشد .

از سال 1979 ، متقاضیان ورود به دانشگاه مّی و دولتی پیش از گذراندن امتحانات ورودی

باید درامتحانات سراسری مرحله اول شرکت کنند.علاوه بر مطالعه رشته تخصصی ،

آموزش عمومی (شامل ادبیات و علوم اجتماعی و طبیعی ) برای هر دانشجو اجباری است.

نظام واحدی مورد استفاده قرار می گیرد و حداقل واحد مورد نیاز برای فارغ التحصیلان 124 واحد می باشد

،(در پزشکی و دندانپزشکی ، به شکل جداگانه مشخص شده است )

که شامل واحدهایی در موضوعات عمومی زبانهای خارجی و آموزش بهداشت و تربیت بدنی می باشد.

درمورد مدارس عالی ، حداقل واحد مورد نیاز فراگیری بیش از 62 واحد برای دوره های

دو ساله و 63 واحد برای دوره های سه ساله می باشد. مدرک تحصیلی اعطایی

درپایان مرحله اول کاگوشی (Gakoshi) « مدرک کارشناسی» میباشد.درسال1991وزارت آموزش

اصلاحاتی انجام داد که از آن طریق کسانی که از دانشگاه فارغ التحصیل نشده بودند

می توانستند تحت شرایطی معین و مشروط به اینکه از سوی مؤسسه ملی مشمول

دریافت مدرک تحصیلی علمی شده باشند ، مدرک کارشناسی  دریافت دارند.

مقطع کارشناسی ارشد

تخصص بیشتر در مقطع کارشناسی ارشد« دایگاکو این »

(  (Daigaku _ in صورت میگیرد که در همه دانشگاهها وجود ندارد

،و بعداز دو سال به« شوشی» (Shushi) (دیپلم یا مدرک فوق لیسانس) منجر میشود.

این مرحله نیاز به گذراندن تعدادی واحدهای اضافی ، ارائه تز تحقیقاتی

و گذراندن امتحان نهایی دارد. برای رشته های پزشکی دیپلم کارشناسی ارشد

وجود ندارد بلکه مدرک دکتری کسب می شود.

نظام آموزشی ژاپن – بخش سوم

مقطع دکتری

مرحله سوم به بالاترین مدرک تحصیلی« هاکوشی»(Hukushi) دکتری  منجر میشود.

تحصیلات حداقل سه سال پس از«شوشی» بطول می انجامد.( 4سال در پزشکی و دندانپزشکی )

 داوطلبان «هاکوشی» باید تزی را ارئه دهند و امتحان نهایی را هم بگذارنند.

« کاتی ها کاسه » (Katei_Hakase) ( دکتری دوره کاری ) به افرادی اعطا می شود

که از برنامه دانشگاهی دوره کارشناسی ارشدفارغ التحصیل شده اند.

« ورنبون ـ هاکاسه »(Runbun – Hakase )(رساله یا پایان نامه دکتری)

به آنانی اعطا می شود که پایان نامه آنان در امتحان پذیرفته شده است.

0
دیدگاه‌های نوشته

*
*

جواب سوال‌هاتون رو می‌تونید در زیر پیدا کنید. در غیر اینصورت از ما بپرسید، ما همیشه به سوالاتتون جواب می‌دهیم.
شرایط کسب امتیاز از طریق ثبت نظر چیست؟
شما می توانید پس از دریافت سفارش، نظر خود را در رابطه با محصول خریداری شده در الوند رایان بنویسید. پس از تایید نظر شما توسط کارشناسان شفا درمان ، امتیاز برای شما ثبت می‌شود.تا قبل از تایید نظر امتیاز شما در قسمت تاریخچه بخش امتیازات در صف نمایش داده میشود.
چرا بایستی در حساب کاربری شماره کارت ثبت کنم؟
در صورتی که از خرید خود منصرف شوید شفا درمان در کمترین زمان ممکن مبلغ را به شماره کارت شما برگشت می دهد. مهم است که شماره کارت به نام مالک حساب کاربری ثبت داشته باشید
چرا بایستی در حساب کاربری آدرس ایمیل ثبت کنم؟
کلیه مکاتبات شفا درمان با آدرس ایمیل شما انجام می شود.